Właściwe sadzenie i pielęgnacja drzewa migdałowego


Migdały to wysokie drzewo lub krzew., który należy do rodzaju Plum i rodziny Pink. Wiele osób uważa, że ​​migdały to orzechy, ale w rzeczywistości tak nie jest, są to owoce pestkowe.

Opis i kwitnienie krzewu ozdobnego

Drzewo migdałowe osiąga wysokość 4-6 metrów, a krzew 2-3 metry. Kłącze składa się z 3-5 korzeni szkieletowych, które są w stanie wniknąć w głąb gleby, chroniąc w ten sposób przed wysychaniem.

Roślina jest dość rozgałęziona, składa się z dwóch rodzajów pędów, do których zaliczają się skrócone generatywne i wydłużone wegetatywne.

Liście ciemnozielone są przymocowane do brązowych ogonków i mają lancetowaty kształt ze spiczastym końcem.

Ciekawą cechą migdałów jest to, że zaczynają kwitnąć w marcu lub kwietniu, znacznie wcześniej niż w czasie kwitnienia liści.

Kwiaty taka roślina składa się z 5 płatków pomalowanych na biało lub jasnoróżowo. Średnio średnica jednego kwiatu wynosi 2,5 centymetra.

Owoce migdałowe Jest suchym i aksamitnym pestkowcem o skórzastej i mięsistej zielonej owocni.

Po wysuszeniu miazga bardzo łatwo oddziela się od owalnej kości jadalnej i ma 2,5 - 4 cm długości. Charakteryzuje się obecnością dużej liczby bruzd.

Pierwsze owocowanie następuje w 4-5 roku życia drzewa., ale z pełną mocą pojawia się dopiero przez 10-12 lat. Przy dobrej pielęgnacji krzew owocuje przez 30-50 lat.

Oprócz zbierania owoców migdały są również uprawiane w celach dekoracyjnych... Różowa lub biała piana kwiatów tego drzewa nie tylko zdobi ogród wczesną wiosną, ale także emanuje niepowtarzalnym aromatem.

Migdały to roślina, którą należy wcześniej zapylić. Istnieją dwa rodzaje drzew:

  • te pierwsze wymagają zapylenia krzyżowegodlatego obok owocujących migdałów sadzi się co najmniej 3 zapylacze, których czas kwitnienia musi się pokrywać;
  • te ostatnie są zapylane przez pszczołydlatego pożądane jest, aby obok rośliny stały 2-3 ule.

Początkowo sądzono, że migdały można uprawiać tylko w regionach południowych, ale wraz z rozwojem technologii naukowej hodowcy opracowali odmiany, które przy odpowiednim schronieniu mogą przetrwać nawet najostrzejszą zimę.

Odmiany

W kulturze uprawia się słodkie odmiany migdałów, szczególnie popularne są następujące typy:

  • Rocznica - odmiana kwitnie dość późno, ma dobrą odporność na suszę. Skórka jest średniej grubości, a jądro jest słodkie, jędrne i suche;
  • Ayudagsky - odmiana późno dojrzewająca i wcześnie owocująca, pierwsze owocowanie następuje już w 3 roku życia drzewka. Owoce pokryte miękką skorupą to gęsty, lekko spłaszczony owalny rdzeń o jasnobrązowej barwie;
  • Sewastopol - migdały te odznaczają się doskonałą odpornością na upały i suszę, poza tym przynoszą ogromne ilości plonów. Skorupa owocu jest miękka, a same jądra są gęste, słodkie, zabarwione na biało;
  • Mangul - ta późno dojrzewająca odmiana nie boi się suszy. Twarde i gęste jądra o podwyższonej oleistości pokryte są miękką łupinką. Charakterystyczną cechą będzie dobra odporność na większość chorób i szkodników;
  • Deser - taki samopłodny migdał dobrze nadaje się do uprawy w centralnej Rosji, ponieważ nie boi się nawracających przymrozków i odmrożeń pąków kwiatowych. Skorupa jest miękka i szorstka. Owalne jądra są bardzo słodkie i oleiste. Migdały Primorsky lub Spicy są zwykle używane jako zapylacze dla tej odmiany.

Zasady sadzenia drzewa migdałowego w otwartym terenie

Najlepiej uprawiać migdały z jednorocznych sadzonek, które są umieszczane w otwartym terenie na początku marca lub pod koniec listopada.

Jako miejsce do sadzenia roślin wybierz miejsce nasłonecznione, chronione przed przeciągami i porywiste wiatry, migdały mogą również dobrze rosnąć w półcieniu.

Uważa się, że drzewa sadzone jesienią kwitną lepiej niż te przenoszone wiosną na otwarty teren.

Przed posadzeniem rośliny musisz przygotować dziurę. Jesienią, dwa tygodnie przed sadzeniem, wykopuje się doły, których średnica i głębokość wyniesie 50-70 centymetrów.

Jeśli migdały są sadzone w grupach, wówczas odległość między poszczególnymi drzewami powinna wynosić 3-4 metry, a między rzędami 5-6 metrów.

Na dnie każdego wykopu układana jest warstwa drenażowaskładający się z tłucznia lub żwiru. Następnie umieszcza się w nich żyzną glebę, składającą się z następujących elementów:

  • 1 część piasku;
  • 2 części próchnicy;
  • 3 kawałki ziemi liściastej;
  • 5-6 kilogramów zgniłego obornika lub próchnicy;
  • 500 gramów superfosfatu;
  • w obecności kwaśnej gleby dodatkowo wprowadza się do niej 200-300 gramów mąki dolomitowej lub wapna.

Po dostatecznej infuzji dołka możesz zacząć sadzić drzewo:

  • początkowo w środku wykopu wykopuje się podporę o wysokości 1-1,5 metra;
  • potem wokół niego buduje się wzgórze ziemi;
  • sadzonkę umieszcza się na kopcu w taki sposób, aby szyjka korzeni znajdowała się 3-5 centymetrów nad ziemią;
  • w następnym etapie dół jest pokryty żyzną glebą, ubitą i starannie podlewaną;
  • jak tylko woda zostanie całkowicie wchłonięta, sadzonka jest przywiązana do podpory, a glebę ściółkuje się 3-5 cm warstwą torfu lub suchych liści.

Podczas sadzenia wiosennego dół jest również przygotowywany jesienią.

Jak prawidłowo sadzić migdały:

Pielęgnacja migdałów

Pielęgnacja migdałów składa się z kilku standardowych procedur, których należy przestrzegać podczas uprawy prawie wszystkich drzew owocowych.

Dla najlepszego owocowania migdały wymagają regularnego podlewania... Młode rośliny podlewamy co 2 tygodnie, a dorośli 1 co 20-25 dni.

Poluzowanie koła tułowia ma korzystny wpływ na wzrost drzewa. Po raz pierwszy takie prace wykonuje się pod koniec marca na głębokości 10-12 centymetrów.

Następnie przez cały sezon wegetacyjny przeprowadza się kolejne 3-4 poluzowanie, ale już na głębokość 6-8 centymetrów. Konieczne jest również terminowe usuwanie chwastów.

Migdały są bardzo wrażliwe na nawożenie. Począwszy od drugiego roku życia na przełomie kwietnia i maja do pnia każdego drzewa wprowadza się 20 gramów azotanu amonu lub mocznika rozcieńczonego w wodzie.

Jesienią następującą mieszaninę wprowadza się do koła w pobliżu pnia w celu kopania:

  • 1 kilogram obornika;
  • 20 gramów siarczku potasu;
  • 40 gramów superfosfatu.

Przez pierwsze 5-7 lat życia drzew w nawach bocznych zaleca się uprawę zielonego nawozu.

Na Syberii bez schronienia można uprawiać rośliny strączkowe, stepowe, niskie lub rosyjskie migdały. W środkowym pasku dobrze rosną trójklapowe migdały.

Przycinanie

Wczesną wiosną, przed przerwaniem pąków wszystkie zamrożone, złamane, chore lub deformujące się gałęzie muszą zostać usunięte.

Po zakończeniu kwitnienia możesz rozpocząć przycinanie formujące., podczas którego wyprowadzane są 3 poziomy gałęzi szkieletowych:

  • w pierwszym roku wybiera się trzy gałęzie, oddalone od siebie o 15-20 centymetrów i skracane do długości równej 15 centymetrów;
  • przez następne 2-3 lata na środkowym przewodniku powstają 3 poziomy, znajdujące się w odległości 20-30 centymetrów;
  • pędy, które są nieistotne dla tworzenia korony, są kilkakrotnie szczypane w okresie letnim;
  • reszta jest cięta na 50-60 centymetrów;
  • pod koniec pracy środkowy przewodnik jest skracany, aby odległość między nim a górną warstwą wynosiła 55-60 centymetrów.

Jesienią po opadnięciu liści, przeprowadzić przycinanie sanitarne i przeciwstarzeniowe. Oznacza to, że usuwają wszystkie suche, chore, połamane, rosnące w złym kierunku i zagęszczające koronę gałęzi.

Warto pamiętać, że przy cięciu grubych gałęzi miejsce cięcia należy obrobić lakierem ogrodowym.

Choroby i szkodniki

Najczęściej na migdałach występują następujące rodzaje chorób:

  1. Cerkosporoza - początkowo na liściach pojawiają się brązowe plamy o średnicy 2-4 milimetrów, na których widać szary nalot. Następnie środek liścia wysycha i odpada.
  2. Parch To choroba grzybicza atakująca liście, kwiaty i pędy drzewa.
  3. Rdza - czerwone plamy pojawiają się na górnej stronie liścia, a brązowe poduszki pojawiają się na wewnętrznej stronie. Z biegiem czasu liście wysychają i odpadają.
  4. Miejsce dziury - choroba dotyka wszystkich części drzewa. Można go znaleźć na liściach, ponieważ pojawiają się na nich charakterystyczne plamki czerwonych odcieni z ciemną obwódką wokół krawędzi.
  5. Szara zgnilizna - na pędach pojawiają się brązowe plamy i szare, puszyste naloty.

Aby pozbyć się chorób, należy usunąć i spalić uszkodzone części roślin oraz przeprowadzić leczenie fugnicydami zgodnie z instrukcjami. Najpopularniejszymi lekami są Horus, Topaz, Champion i Oxyhom.

Spośród szkodników na migdałach można znaleźć takie owady jak zjadacz nasion, mszyca, robak liściowy lub przędziorek.

W celu zwalczania szkodników drzewa należy traktować środkami owadobójczymi, w tym Actellik, Fufanon, Tagore.

Biotlin lub Antitlin są stosowane przeciwko mszycom. Możesz pozbyć się przędziorka za pomocą preparatów Apollo, Agravertin lub Fitoverm.

Jak wiecie, o wiele lepiej jest zapobiegać pojawianiu się dolegliwości, niż je leczyć środki zapobiegawcze będą niezwykle skuteczne:

  • wczesną wiosną, przed utworzeniem pąków, drzewo i otaczająca je ziemia są traktowane 1-procentowym roztworem płynu Brodskiego;
  • po zakończeniu opadania liści zabieg powtórzyć;
  • najlepszym środkiem zapobiegawczym będzie przestrzeganie agrotechniki uprawy. Obejmuje to prawidłowe podlewanie, usuwanie chwastów i przycinanie sanitarne.

Migdały są usuwane dopiero wtedy, gdy zielona zewnętrzna skorupa ciemnieje i łatwo oddziela się od jądra.

Wykorzystanie kwitnącego drzewa w projektowaniu krajobrazu

Migdały mają bardzo piękne i niezwykłe kwitnienie., dla którego jest bardzo często sadzony do celów dekoracyjnych. Wczesne kwiaty mogą tylko ozdobić budzący się ogród i stworzyć wiosenny nastrój.

Ponadto dobrze uformowana korona pomoże wykorzystać takie drzewa do stworzenia alei lub po prostu jako cień do miejsc odpoczynku.

Drzewo migdałowe to niesamowita roślina kwitnącaktóre w nowoczesnych warunkach można uprawiać w każdym zakątku kraju. Jeśli wszystkie zalecenia są przestrzegane prawidłowo, możesz uzyskać bardzo smaczne owoce kostne.


Migdałowy

Migdał to krzew lub drzewo. Taka roślina należy do podrodzaju migdałów z rodzaju śliwka z rodziny różowych. Bardzo często mylony jest z orzechami, chociaż w rzeczywistości jest to owoc pestkowy. Migdały rosły w Azji Środkowej i basenie Morza Śródziemnego przez kilka stuleci przed naszą erą. Dziś można go spotkać w Kalifornii, Czechach, Chinach, Słowacji, a także na Morawach Południowych. Ta kochająca światło roślina jest wysoce odporna na suszę. W warunkach naturalnych taka kultura woli rosnąć w małych grupach (kilka kawałków krzewów lub drzew) na wysokości 800-1600 metrów nad poziomem morza. W Rosji pospolite migdały uprawia się w południowej strefie części europejskiej. Na średnich szerokościach geograficznych uprawia się migdały stepowe, fasolę lub migdały o niskiej zawartości lub delikatne śliwki. Ten typ takiej rośliny ma nie tylko cenne owoce, ale także bardzo piękne liście i kwiaty. Jednocześnie migdał trójklapowy jest uważany za najbardziej dekoracyjny gatunek w takiej kulturze; zwykle uprawiany jest jako roślina ozdobna. Poniżej zostanie szczegółowo opisane, jak sadzić i wyhodować ozdobny krzew migdałowy.


Sadzenie w domu

Uprawa migdałów w ogrodzie nie jest trudna, pod warunkiem spełnienia podstawowych wymagań dotyczących ich sadzenia i pielęgnacji.

Krzew potrzebuje ochrony przed podmuchami wiatru i przeciągami, potrzebuje też dużo światła. Dlatego lądowanie powinno odbywać się z uwzględnieniem tych warunków. Najlepszą opcją jest strona południowa.

Teraz kilka słów i podstawa. Migdały dobrze rosną na każdej glebie, z wyjątkiem gliny. Ale uformowanie pięknej korony i obfitego kwitnienia uzyskuje się, gdy do gleby zostanie dodana wystarczająca ilość kompostu.

Sadzenie migdałów powinno odbywać się jesienią, po zrzuceniu liści przez krzew.

Po wybraniu miejsca należy przygotować dół do lądowania o głębokości trzydziestu centymetrów. Jeśli planujesz sadzić kilka krzewów naraz, odległość między nimi powinna wynosić co najmniej trzy metry. Sam dół do sadzenia rośliny należy nawozić kompostem i nawozami mineralnymi, a dopiero potem zasadzić w nim krzew.

W domu sadzenie migdałów jest możliwe na dwa sposoby:

  • sadzonki
  • kości.

Najczęstszym sadzeniem są sadzonki. Ta metoda jest prostsza, ale wszystkie młode krzewy wymagają odpowiedniej pielęgnacji.

Jak już wspomniano wcześniej, konieczne jest przygotowanie dołków do sadzenia w żądanej odległości (około trzech metrów). Do zapylania i tworzenia owoców lepiej jest sadzić migdały w co najmniej małych grupach po trzy lub pięć krzewów.

W dołach sadzonkowych umieszcza się niewielki drenaż w postaci kamyków zmieszanych z piaskiem rzecznym i odrobiną suchego wapna. Następnie sadzi się krzew, przykrywa ziemią i dobrze podlewa. Aby zapewnić stabilność, krzew należy przywiązać do podpory. Przed nadejściem zimowej pogody nastąpi zakorzenienie rośliny. Właściwa pielęgnacja w tym okresie polega na regularnym podlewaniu migdałów.

W domu rzadko stosuje się sadzenie kości. To dość długi proces. Uzyskanie pełnego kwitnienia krzewu zajmie co najmniej trzy do pięciu lat. Ale jeśli istnieje chęć spróbowania, nasiona należy sadzić w ziemi wiosną, kiedy ziemia dobrze się nagrzewa i stale ją podlewa, więc na początku jesiennych pędów powinny pojawić się pędy, które należy odgrodzić od przeciągów i wiatr.

Aby ozdobne migdały w ogrodzie prezentowały się w pełni i cieszyły oko, wymagają odpowiedniej pielęgnacji. Obejmuje następujące elementy:

  • regularne podlewanie
  • przycinanie i modelowanie korony
  • opatrunek górny.

Podlewaj roślinę, gdy ziemia wokół niej wysycha, mniej więcej raz w tygodniu; podczas letnich upałów można to robić częściej. Woda do nawadniania powinna mieć temperaturę pokojową i miękką.

Jak już wspomniano, migdały wyróżniają się specjalną dekoracyjną koroną. Korzystając z przycinania, możesz nie tylko odmłodzić krzew, ale także nadać mu oryginalne kształty.

Pielęgnacja korony obejmuje również usuwanie wysuszonych, zniszczonych gałązek i martwych pędów.

Terminowe i prawidłowe przycinanie jest korzystne dla krzewu. Takie manipulacje stymulują wzrost nowych pędów i wzmacniają roślinę.

Krzew migdałowy również potrzebuje terminowego karmienia składnikami odżywczymi. W przeciwieństwie do wielu innych roślin ogrodowych, migdały są nawożone raz w roku w środku lata. W tym celu stosuje się superfosfat (30 g rozcieńcza się w 10 litrach wody), który wlewa się do korzeni.

Pielęgnacja migdałów obejmuje również okresową uprawę gleby wokół, usuwanie chwastów.

Migdały ogrodowe są podatne na atak mszyc, mrówek i gąsienic. Te szkodniki uszkadzają liście i pąki. Musisz z nimi walczyć środkami owadobójczymi. Należy je stosować zgodnie z dawkowaniem wskazanym w instrukcji.


Pielęgnacja migdałów

Migdały to roślina nieprzewidywalna, w niektórych (prawdopodobnie bardziej zależna od gleby) rośnie dobrze i co jest typowe, owocuje bez nawozów i specjalnego systemu nawadniania. Inni nawożą i podlewają, ale nie uzyskują obfitych plonów.

Podlewanie migdałów

Dzięki reżimowi podlewania wszystko jest stosunkowo proste, gdy gleba pod rośliną wyschnie, należy wlać pod nią wiadro wody.Ponadto ważne jest, aby nie przesadzać - może to zaszkodzić systemowi korzeniowemu rośliny. Jeśli podlewanie migdałów nie wystarczy, okres kwitnienia ulegnie skróceniu, a co za tym idzie, zmniejszy się objętość uzyskanego plonu.

Nawożenie migdałami

Wiosną migdały nawozi się obornikiem, a jesienią superfosfatami i siarczkiem potasu.

Przycinanie migdałów

Migdały należy regularnie przycinać, aby usunąć suche i chore gałęzie. Dekoracyjne przycinanie również nie szkodzi roślinie. Zwykle przeprowadza się go po kwitnieniu, odcinając roczne pędy w celu uformowania korony drzewa.

Choroby migdałowe

Jedną z najczęstszych chorób migdałów jest szara zgnilizna. Nie ma specjalistycznych środków na tę chorobę. (Gdyby ktoś nagle wiedział, byłbym wdzięczny, gdybyś podzielił się komentarzami). Przycinanie zainfekowanych gałęzi bardzo pomaga. Ale ważne jest, aby przyciąć go na czas (zanim pojawią się poduszki zarodników). Uratowaliśmy w ten sposób jedną roślinę, a dwie kolejne nie miały czasu.

Istnieją inne choroby niebezpieczne dla migdałów, na przykład monilioza. Aby uratować przed nim roślinę, konieczne jest spryskanie wodą Bordeaux.

Szkodniki migdałowe

Sąsiednie kozy stały się głównymi szkodnikami naszej rośliny. Na szczęście wszystkie liście nie zostały zjedzone.

Ale ogólnie rzecz biorąc, najczęściej migdały cierpią na mszyce, robaki liściowe i śliwki. Na szczęście nie miałem okazji spotkać się z dwoma ostatnimi. A mszyce, był przypadek, dostały się tam - umyły liście mydłem do prania (oczywiście roztworem), zrobiliśmy to samo z liśćmi róży, a żarłoczne owady wycofały się.

Zbieranie migdałów

Migdały kwitną w kwietniu, wypełniając otoczenie szalonym zapachem swoich kwiatów.

Następnie z tych wspaniałych kwiatów powstają owoce, które w zależności od rodzaju migdałów dojrzewają w czerwcu-lipcu.

Zwykle zbiera się je, gdy pęknie zewnętrzna skorupa owocu. Następnie orzechy są oddzielane od niejadalnej zewnętrznej skorupy (nie mówimy o łupinie orzecha, ale o zewnętrznej zielonej skórce) i suszone przez kilka dni.


Pielęgnacja moreli

Jak pielęgnować wiosną

Wiosną, przed rozpoczęciem spływu soków w morelach, konieczne jest wykonanie formowania i cięcia sanitarnego, przy czym konieczne jest wycięcie wszystkich uszkodzonych przez mróz i choroby gałęzi i łodyg. Podstawę gałęzi szkieletowych i pień drzewa należy pomalować roztworem wapna.

Wiosną to drzewo owocowe należy karmić. Jak najlepiej karmić morele? Pierwsze karmienie rośliny wiosną, które jest jednocześnie zabiegiem, odbywa się za pomocą roztworu mocznika. To narzędzie jest w stanie zniszczyć szkodniki i patogeny różnych chorób, które hibernowały w korze lub w glebie kręgu pnia, a także jest źródłem azotu, który jest niezbędny wiosennej moreli. Ale ten rodzaj leczenia należy wykonać, zanim pąki na gałęziach moreli puchną, w przeciwnym razie mogą się wypalić.

W przypadku, gdy z jakiegoś powodu ogrodnik nie zdążył spryskać rośliny mocznikiem na czas, będzie musiał leczyć ją w celach profilaktycznych przed chorobami i szkodnikami roztworem Iskra-Bio, Healthy Garden, Agravertin lub Akarin. W tym przypadku nawożenie stosuje się na glebę koła pnia w postaci suchej, pobiera się 50 gramów azotanu amonu i 70 gramów nawozu azotowego na 1 roślinę. Podczas drugiego nawożenia na wiosnę należy do gleby dodać materię organiczną. Jednak takie karmienie przeprowadza się nie więcej niż 1 raz w ciągu 2 lat.

Jeśli okaże się, że okres zimowy był niewielki, a wiosną nie było deszczu, drzewo powinno być dobrze podlane.

Jak dbać o lato

Latem, w porze suchej, morelę należy podlewać. Jeśli nie był podlewany w maju, zrób to w czerwcu.

Latem zaczynają rosnąć młode gałęzie owocowe, w związku z tym konieczne będzie wykonanie obowiązkowego przycinania. W przeciwnym razie korona stanie się bardzo gęsta, co negatywnie wpłynie na dojrzewanie owoców, a drzewo zacznie aktywnie rosnąć i stanie się prawdziwym gigantem, z którego raczej trudno będzie go zebrać.

W razie potrzeby potraktuj roślinę przed chorobami sezonowymi i szkodnikami.

Latem odbywa się zbiórka i obróbka owoców moreli. Pamiętaj, że zebrane niedojrzałe owoce nie będą w stanie dojrzeć, w związku z tym należy je zrywać w odpowiednim czasie. Zbiór owoców rozpoczyna się od niższych gałęzi.

Po zebraniu wszystkich owoców drzewo należy dobrze podlać, zwykle w sierpniu. To podlewanie będzie ostatnim w sezonie, nazywane jest również podzimnim, więc gleba musi być dobrze nasycona wodą, aby roślina mogła przetrwać zimę.

Jak dbać o jesień

Jesienią musisz przygotować morelę na okres zimowy. Aby to zrobić, pierwszym krokiem jest wykonanie cięcia sanitarnego. Wytnij wszystkie zranione, wysuszone i chore gałęzie i łodygi.

Po opadnięciu liści konieczne jest uwolnienie powierzchni stanowiska z resztek roślinnych, a także wykopanie gleby w kole pnia. Nawet jesienią konieczne jest zapobiegawcze opryskiwanie łodygi rośliny i powierzchni kręgu przy łodydze, ponieważ to tam szkodniki i patogeny chronią się na zimę.

Przetwarzanie moreli

Morela może cierpieć na różne szkodniki i choroby, ale aby temu zapobiec, należy skorzystać z terminowych zabiegów zapobiegawczych. Aby to zrobić, drzewo należy spryskać wiosną i jesienią specjalnie zaprojektowanymi produktami. Po raz pierwszy musisz przetworzyć roślinę wczesną wiosną, gdy pąki nie są jeszcze spuchnięte, w tym celu stosuje się roztwór mocznika (na 1 wiadro wody, 0,7 litra substancji). Jeśli jednak nie miałeś czasu na przetworzenie uśpionych nerek, nie możesz użyć mocznika, należy go zastąpić płynem Bordeaux, siarczanem miedzi lub środkami wymienionymi powyżej. Wraz z takim zabiegiem profilaktycznym zaleca się spryskanie rośliny roztworem Ecoberin lub Cyrkonu, dzięki czemu morela będzie bardziej odporna na choroby i niekorzystne warunki naturalne.

Drugi zabieg przeprowadza się przed kwitnieniem, przy temperaturze powietrza co najmniej 18 stopni. Zabieg ten ma na celu zniszczenie kleszczy, ich larwy z reguły hibernują w ziemi, do tego używają Neoronu lub koloidalnej siarki. Możesz pozbyć się walcówek liści i ryjkowców za pomocą Kinmix lub Decis. Kiedy roślina zanika, należy ją leczyć Ridomilem lub Oxychomem w celach profilaktycznych przeciwko moniliozie i wszystko należy wykonać zgodnie z instrukcjami.

Podczas gdy owoce rosną na moreli, należy je traktować koloidalną siarką lub Horusem w celu ochrony przed mączniakiem prawdziwym i kokomikozą. Pamiętaj jednak, że wszystkie zabiegi na roślinie należy przerwać na 14 dni przed zbiorami.

Jesienią, gdy kończy się opadanie liści, drzewo można ponownie spryskać roztworem mocznika.

Karmienie morelami

Przez cały sezon wegetacyjny morela będzie potrzebować kilku dressingów. Wiosną takie drzewo potrzebuje azotu, a nawóz jest stosowany głównie do gleby. Przed nadejściem okresu letniego morelę można karmić azotem 2 lub 3 razy, a mianowicie: wczesną wiosną, przed zakwitem rośliny i pod koniec kwitnienia. Do karmienia używa się gnojowicy, saletry, mocznika lub odchodów kurczaka.

Latem roślina jest karmiona liśćmi. W tym czasie trzeba go karmić nawozami zawierającymi azot, a także roztworami tych mikroelementów, których morela potrzebuje w tym okresie najbardziej. Od połowy lata drzewo nie jest już zasilane azotem, a zamiast tego do opryskiwania stosuje się nawozy fosforowo-potasowe.

Po zebraniu wszystkich owoców (w ostatnich dniach sierpnia lub we wrześniu) morelę karmi się nawozem mineralnym zawierającym potas i fosfor. Oba te elementy znajdują się w jesionie drzewnym. Nawet w tym czasie zaleca się dodanie do gleby niewielkiej ilości wapnia w postaci kredy.

Należy pamiętać, że morele można karmić obornikiem tylko raz na 2 lub lata, podczas gdy na 1 metr kwadratowy pobierane są 4 kilogramy materii organicznej. Musisz również wprowadzić kompost do gleby (na 1 metr kwadratowy od 5 do 6 kilogramów), należy go wymieszać z nawozem mineralnym. Obornik z kurczaka zawiera potas, azot i fosfor, należy go również nanosić na glebę (pobiera się 0,3 kg na 1 metr kwadratowy), ale nie zapomnij najpierw połączyć go z kompostem. Morelę karmi się materią organiczną tylko raz na 2 lub 3 lata. Należy pamiętać, że drzewa uprawiane pod darnią nie potrzebują nawozów organicznych.

Nawozy zawierające azot przyczyniają się do tego, że pędy zaczynają rosnąć wolniej, w wyniku czego zmniejsza się ich zimotrwalosc. W związku z tym nie zaleca się karmienia rośliny azotem od połowy okresu letniego. Podczas trzech wiosennych opatrunków przyjmuje się nawozy azotowe w ilości od 30 do 40 gramów na 1 metr kwadratowy.

Kiedy owoc zaczyna dojrzewać, morela potrzebuje potasu. Opatrunek górny wykonuje się kilkakrotnie solą potasową (40%) w odstępie 4 tygodni. Nawóz należy osadzać w głębokich (głębokość od 0,2 do 0,3 m) rowkach, które należy wykonać na obwodzie koła pnia, przy czym na 1 metr kwadratowy pobiera się od 40 do 60 gramów.

Podczas wzrostu, tworzenia i dojrzewania owoców moreli potrzebuje fosforu w postaci superfosfatu. Takie nawożenie należy aplikować na glebę przed zakwitnięciem rośliny, a także pod koniec kwitnienia w ilości 0,2 kg na 1 metr kwadratowy.

Latem układa się górny opatrunek na liście z dodatkiem boru i manganu. Na przykład możesz karmić roślinę 2 lub 3 razy w ciągu sezonu roztworem składającym się z 1 wiadra wody i 1 dużej łyżki kwasu borowego. Po otwarciu blaszek liści morelę spryskać roztworem siarczanu manganu (1%). Po 4-6 tygodniach drzewo należy ponownie spryskać.

Zimująca morela

Morela ma najbardziej odporny na zimę system korzeniowy ze wszystkich pestkowych roślin owocowych, dlatego zimy na średnich szerokościach geograficznych nie są dla nich straszne. Jednak gdy drzewo jest młode, na zimę należy je przykryć. Aby to zrobić, w przypadku sadzonek jednorocznych i dwuletnich konieczne jest owinięcie całej łodygi gałęziami świerkowymi i zawiązanie jej na wierzchu spunbondem lub lutrasilem. Wtedy dolna część pnia powinna być bardzo wysoka. Schronisko należy usunąć w ostatnich dniach marca.


Reprodukcja

Sposób rozmnażania ozdobnych migdałów zależy od ich kształtu. Rośliny gatunkowe wysiewa się z nasionami, a rośliny odmianowe tylko przez sadzonki, nawarstwianie, pędy lub szczepienie. Amatorzy często hodują własne podkładki z nasion, a następnie wyciągają sadzonki odmiany, którą lubią do zaszczepienia. Jesienią w szkole wysiewa się owoce migdałów. Wiosną kiełkują. Na rosnących pędach o grubości 1 cm od dołu, do 10 cm wysokości, wszystkie gałęzie są usuwane z pierścienia. Rośliny przesadza się jesienią. W przyszłym roku mogą już służyć jako zapas. Migdały sadzi się wiosną i sierpniem.

Łatwe sposoby rozmnażania ozdobnych migdałów - nakładanie warstw i pędy. Odrosty korzeni rosną po intensywnym przycinaniu. Wykopywane są jesienią rok później, kiedy powstaje oddzielny system korzeniowy. Dolne gałęzie odmian migdałów ozdobnych dodaje się kroplami wiosną, pozostawiając górę. Pędy przesadza się jesienią, po roku.

Ozdobne sadzonki migdałów są wycinane po 15 czerwca z częściowo zdrewniałych wierzchołków. Długość segmentów do 20 cm, każdy powinien mieć 2 węzły. Sadzonki z dolnym cięciem umieszcza się w stymulatorze wzrostu zgodnie z instrukcją, a następnie sadzi na lekkim podłożu z torfu i piasku tak, aby 1 węzeł pozostawał nad powierzchnią. Kawałki gałązek migdałów zapuszczają korzenie w ciągu miesiąca, jesienią przesadza się je do szkoły, starannie ściółkuje i przykrywa.


Powielanie migdałów

Rozmnażanie migdałów jest głównie wegetatywne - poprzez pączkowanie (szczepienie), a także przez nasiona. Podkładki to sadzonki gorzkich lub słodkich migdałów, brzoskwiń, śliwek wiśniowych lub śliwek, które są szczepione w wieku dwóch lat.

Drzewo migdałowe (Prunus dulcis)

Bezpośrednio po posadzeniu wiosną roczne sadzonki migdałów są skracane na wysokości 80-120 cm, tworząc łodygę o wysokości 60-80 cm i strefę koronowania 30-40 cm Wszystkie gałęzie na łodydze są cięte w pierścień, aw strefie koronowania skracają się o 2-3 oczy ... Z odrastających pędów pozostają 3-4 najsilniejsze (gałęzie szkieletowe pierwszego rzędu). Przez 3-4 lata tworzą koronę jak miska, podobna do brzoskwini.

Przycinanie drzew migdałowych w 4-5 roku po posadzeniu polega na przerzedzaniu - gałęzie pogrubiające koronę, usuwane są tłuste pędy i konkurenci. Roczne przyrosty dłuższe niż 60 cm są skracane, a gałęzie półszkieletowe powyżej 4-5 lat odmładzają nawet trzyletnie drewno.

Stare lub zniszczone drzewa migdałowe można łatwo przywrócić po odmładzającym przycięciu. Jeśli drzewa nie są cięte przez długi czas, tworzy się na nich wiele tłustych gałęzi, gałęzie półszkieletowe są znacznie wydłużone, a formacje owocowe stają się krótkotrwałe.


Obejrzyj wideo: Juka ogrodowa, jej uprawa oraz właściwości lecznicze


Poprzedni Artykuł

Orazio Cannistraci - Artysta - Dzieła

Następny Artykuł

Brak uszu na łodygach kukurydzy: dlaczego moja kukurydza nie produkuje uszu